Jak uniknąć kleszczy

Należą do pajęczaków z podgromady roztoczy. Występują w 3 odmianach i aż 900 gatunkach. Jako pasożyty zewnętrzne, nacinają ciało ofiary i posilają się jego krwią, nie wnikając do wnętrza organizmu. W zamian, wprowadzają do krwiobiegu neurotoksyny i drobnoustroje. 

Wyglądają dość niepozornie. Rosną do 30 mm długości, zaś kształtem przypominają kulkę z małą główką i 8 odnóżami. Pożywienie pozyskują dzięki szczękoczułkom i rzędom małych ząbków - z ich pomocą nie ześlizgują się ze skóry ofiary. Ponadto natura zaopatrzyła kleszcze w narząd Haller’a, pomagający wyczuwać ciepło, wilgoć i zapachy, co bardzo ułatwia namierzenie ofiary. 

Czas ich aktywności zaczyna się w marcu i kończy w okolicach listopada. Wtedy zazwyczaj możemy znaleźć je czatujące na drzewach, krzewach i w trawach. Dlatego po każdej wycieczce do lasu, należy dokładnie sprawdzić czy przypadkiem nie przyprowadziliśmy do domu nadprogramowego towarzystwa. 

Niestety ludzie nie są jedynym gatunkiem żywicieli, który odpowiada pasożytom. Nasi podopieczni, także znajdują się na celowniku. Coraz częściej można usłyszeć historie, w których pies złapał kleszcza (a raczej kleszcz psa) na zwykłym spacerze, np. przy osiedlu mieszkaniowym. 

Gdyby główni bohaterowie tego artykułu, tak jak komary, pozostawili po sobie tylko swędzący ślad, nie byłoby czym się przejmować. Jednak, roznoszą wiele niebezpiecznych chorób, w związku z tym należy zachować szczególną ostrożność i podejmować działania prewencyjne, aby w przyszłości nie musieć się martwić o zdrowie nasze i naszego pupila. 

Psy a kleszcze

Psy o wiele bardziej niż ludzie, są narażone na atak pasożyta. Każdy spacer wiąże się z ryzykiem, że czworonóg wróci z nowym przyjacielem. W dodatku nie będzie mógł nam tego zasygnalizować, ponieważ w ślinie kleszcza znajdują się substancje znieczulające, przez co zwierzę nie jest w stanie namierzyć miejsca ugryzienia, które ani nie boli, ani w żaden sposób nie daje o sobie znać.

By zapobiec zarażeniu, po każdym spacerze trzeba sprawdzić czy nic się nie przyczepiło do skóry lub sierści podopiecznego. 

Jeśli znajdziemy kleszcza, trzeba go usunąć jak najszybciej! W przeciwnym razie, życie naszego psa może być zagrożone. Ulubionymi miejscami pajęczaków jest przestrzeń pod obrożą, między palcami, pod pachami lub uszy- im ciemniej i wilgotniej tym lepiej. Pamiętaj! To, że nie dostrzegasz żadnych objawów, nie znaczy, iż pupila nic nie ugryzło. W przypadku niektórych chorób, symptomy pojawiają się dopiero po paru tygodniach.

Jak zapobiegać

Rynek oferuje szereg preparatów i akcesoriów, które mogą skutecznie odstraszyć napastnika. Należą do nich:

Obroże przeciwkleszczowe - Czas jej działania wynosi ok. 90 dni, a pierwsze efekty jej działania, są już widoczne po 48 godzinach. Często eliminuje nie tylko kleszcze, ale i inne zewnętrzne pasożyty, np. pchły. Takie obroże zawierają substancje czynne, roztaczające wokół nieprzyjemną dla pajęczaków woń. Zazwyczaj są to: permetryna, geraniol lub ekstrakt z margosy. Pamiętajmy, aby nasze zwierzaki otrzymywały produkty dopasowane do ich gatunku i wieku. Obroża dla dorosłego psa w żadnym wypadku nie nadaje się dla kotów czy szczeniąt poniżej 3 miesiąca. Ilość i rodzaj zawartych w produkcie płynów mogłyby znacząco wpłynąć na zdrowie pupila, np. permetryna jest silnie trująca dla kotów, nawet mała ilość może doprowadzić do ciężkich powikłań, a nawet śmierci.

Spray  - Można używać go profilaktycznie lub jeśli już znajdziemy pasożyty na skórze i sierści czworonoga. Butelka zawiera roztwór na bazie fipronilu, dimetikonu i innych owadobójczych substancji. Po spryskaniu wytwarza się ochronna otoczka, która zniechęca i unieszkodliwia wszelkie pchły, kleszcze, wszy itp. Stosuje się go raz na 3-4 tygodnie i po każdej kąpieli.

Krople - naniesione na skórę podopiecznego wchłaniają się. Zawarte w nich substancje aktywne, pojawiają się na skórze razem z łojem i tworzą “lepką pułapkę” uniemożliwiającą poruszanie się pasożytów. Bazujące na dimetikonie krople są zupełnie bezpieczne dla użytkowników i ich otoczenia. Nanosimy je za pomocą pipety umieszczonej w opakowaniu.

Szampon - specjalny szampon, unieruchamia intruzów w sposób czysto fizyczny. Produkt dostępny w sklepie, bazuje na już wcześniej wspomnianym dimetikonie, w związku z czym nie zawiera chemicznych środków owadobójczych. 

Pianka - ma działanie natychmiastowe, unieruchamia szkodniki, przez co samoistnie spadają, bądź zostają wyczesane. Działanie pianki jest wyłącznie mechaniczne, dlatego szczególnie zaleca się ją ciężarnym lub karmiącym samicom oraz szczeniakom. Produkt powinno się stosować co 10 dni. Został stworzony na bazie dimetikonu. 

Dla dobra pupila i tak (na wszelki wypadek) powinno się  regularnie kontrolować stan jego skóry.

Jak wyciągnąć kleszcza

Jeśli jednak, znajdujemy się w sytuacji, w której kleszcz już zdążył wgryźć się w zwierzaka, jak go wtedy wyjąć?

Będziemy do tego potrzebować specjalnego przyrządu.

Kiedy już się w niego zaopatrzymy, delikatnie chwytamy intruza tuż przy skórze (jeśli mocno ściśniemy, jego zawartość może dostać się do krwiobiegu) i wyciągamy ruchem obrotowym. PRZED OPERACJĄ NIE WOLNO KLESZCZA NICZYM SMAROWAĆ. Może ją to utrudnić i zwiększyć ryzyko przeniesienia choroby odkleszczowej.

Kiedy już uda nam się go wyjąć, musimy natychmiast sprawdzić, czy któraś z jego części została w ciele nosiciela. Jeżeli tak, natychmiast udajemy się do lecznicy weterynaryjnej.

Później należy uważnie obserwować psa, czy po czasie nie wykazuje objawów chorobowych. 

Wyjęciem kleszcza może się również zająć lekarz weterynarii.

Rodzaje chorób odkleszczowych

Do chorób wywoływanych przez kleszcze możemy zaliczyć:

Babeszjoza

Jest chorobą najczęściej przenoszoną przez pasożyty. Nieleczona może doprowadzić do śmierci psa. Pierwotniaki, które dostały się do organizmu, niszczą czerwone krwinki. W konsekwencji dochodzi do uszkodzenia wątroby i nerek. Babeszjoza objawia się wysoką gorączką, brakiem łaknienia, sennością, wymiotami, (niekiedy pojawia się czerwone zabarwienie moczu, od 1 do 3 tygodni po ugryzieniu). Mniej powszechne dolegliwości to: krwotoki, zaburzenia ruchowe czy wzrokowe. 

Europejskie odkleszczowe zapalenie mózgu

Zalicza się do chorób, o bardzo rozbudowanej strukturze. Może przybrać formę nadostrą, która trwa od 3 do 7 dni, ostrą trwająca od 1 do 3 tygodni (pojawia się wtedy gorączka, apatia, ból głowy, brak apetytu, zmęczenie) lub przewlekłą - nie charakteryzują jej żadne objawy, trwa miesiącami. 

Ponadto choroba atakuje różne części mózgu, dlatego znamy ją pod kilkoma postaciami: mózgową, oponową, mózgowo-rdzeniową i 4 która jest połączeniem wcześniej wymienionych. 

Powszechnie nie jest uważana za śmiertelną. Zdarzają się jednak konsekwencje pochorobowe jak zanik mięśni, niedowład, bólów głowy.

Dirofilarioza

To choroba śmiertelna. Nicienie sercowe głównie gnieżdżą się w tętnicach płucnych, sercu, czy przy dużych naczyniach krwionośnych. Jest dolegliwością przewlekłą, niekiedy przez lata psy nie wykazują żadnych objawów. 

Możemy podzielić ją na 2 fazy. Fazę wstępną charakteryzuje kaszel, duszności, omdlenia czy osłabienia. Zaś podczas fazy zaawansowanej dochodzi do obrzęku jamy brzusznej, braku łaknienia, stopniowej utraty masy ciała, odwodnienia i obrzęku kończyn. Dirofilarioza wykańcza powoli. Pies może umrzeć przez duszności lub anemię. 

Borelioza

Występuje bardzo rzadko. U większości przebiega bezobjawowo. Mały procent zarażonych może zmagać się z kulawizną (czyli nierównościami ruchu), obrzękiem i bólami stawów. Pies zaczyna gorączkować, nie chce jeść. Szczenięta są szczególnie podatne na zapalenia wielostawowe tego typu. Niestety antybiotyki, nie zawsze działają. Leczenie trwa od 1 miesiąca wzwyż, w jego trakcie podaje się zwierzęciu doksycyklinę.

Bartoneloza

Można ją nabyć przez kleszcze, pchły, komary, kontakt z wcześniej zarażonym lub ze środowiskiem zainfekowanym przez bakterie bartonelle. Choroba zazwyczaj przebiega bezobjawowo. W sporadycznych przypadkach daje o sobie znać poprzez zapalenie, któregoś z organów, np. serca lub wątroby. Leczenie jest wprowadzane u zwierząt, przechodzących chorobę objawowo, za pomocą antybiotyków.

Erlichioza

Składa się z fazy subklinicznej (utajonej) mogącej trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy, przebiega bezobjawowo i fazy ostrej, ta z kolei trwa od 1 tygodnia do 3. W jej trakcie zwierzak odczuwa bark apetytu, dusznosci, gorączkę, wymiotuje, ma powiększone węzły chłonne, na jego skórze pokazują się wybroczyny itd.

Kiedy zaburzenie równowagi organizmu jest przewlekłe, możemy się spodziewać: obrzęków obwodowych na tylnych łapach, stopniowego spadku masy ciała, apatii, osłabienia, gorączki, powiększena śledziony, śluzowo-ropnego zapalenia oczu i nosa, bladość błon śluzowych.

Leczenie najczęściej trwa od 3 do 4 tygodni. W ciężkich przypadkach weterynarze są zmuszeni przeprowadzić transfuzje krwi.

Anaplazmoza

Występują jej 2 warianty:

Anaplazmowa granulocytarna - w jej trakcie czworonóg gorączkuje, wymiotuje, ma biegunki, wybroczyny, napięty brzuch, nadmierne pragnienie, obrzęk kończyn, zapalenie błony naczyniowej oka, powiększoną śledzionę i węzły chłonne. 

Gorączka Plamista

Cechuje się gorączką, wymiotami, bólami mięśni, brakiem apetytu, biegunką. 

Mykoplasma

Objawia się osłabieniem, gorączką, wysoką temperaturą. Leczenie trwa ok. 3 tygodni, w jego czasie zwierzę musi zażywać antybiotyki.

Komentarze (0)

Brak komentarzy w tym momencie.

Śledź nas na Facebooku